درباره دیبا

درباره دیبا

   قدمت سازه های غشایی که به آن «پارچه ای» یا «پاشامی» هم گفته می‎شود، به دوران اولیه حیات بشر­­ که انسان ها برای محافظت در برابر باد، باران و آفتاب در خیمه ها سرپناه می جستند، باز می گردد. از آن زمان تاکنون حتی با پیشرفت دانش و فن ‏آوری، نه تنها استفاده از سازه ­های پارچه ­ای اهمیت خود را از دست نداده، بلکه با تلفیق زیبایی و لطافت با کاربری، علاقه به استفاده از آن ها نیز افزایش یافته است.

   اولین سازه غشایی در واپسین سال­ های قرن نوزدهم ساخته شد و با وجود روش ­های پیچیده ی محاسباتی در قرن بیستم، امکان معرفی این سازه­ ها به عنوان شاخه ­ای از رشته ی معماری فراهم گردید. با پیشرفت علم، تکنولوژی ساخت پارچه و اتصالات آن ارتقا پیدا کرد و مطرح شدن سازه ­های سبک به عنوان یک ضرورت درمعماری روز، استفاده از این نوع سازه ­ها را بیش از پیش در دنیا گسترش داده است.

   ایران نیز پیشینه ­ای بسیار غنی در زمینه سازه ­های پارچه ­ای دارد و آثار آن هنوز در میان عشایر و  کوچ­ نشینان دیده می ­شود. اما با وجود قدمت تاریخی و گسترش استفاده از این شیوه در دنیا، اهمیت و جایگاه سازه ­های پارچه ­ای در ایران آن چنان که باید شناخته نشده است.

   در راستای فرهنگ ­سازی استفاده از این نوع سازه­ ها و ارتقای دانش تخصصی در این حرفه، شرکت سازه­ های پارچه ­ای دیبا، با هدف اشاعه و توسعه سازه‎های پارچه ­ای در معماری ایران شروع به کار نمود و به این ترتیب، اولین مجموعه تخصصی در زمینه سازه­ های غشایی، درسال 1384، در تهران تأسیس شد.

loading