درباره دیبا

درباره دیبا

قدمت سازه های پارچه ای که به آن «سازه های چادری» یا «سازه های غشایی» هم گفته می‎شود، به دوران اولیه حیات بشر­ و­ زندگی در چادرها باز می­گردد؛ زمانی که انسان برای محافظت در برابر باد، باران و آفتاب به دنبال یافتن راه­ حلی می­گشت و پناهگاه­ هایی از پارچه برای خود ساخت. از آن پس تاکنون با وجود پیشرفت فن‏آوری و دانش معماری، استفاده از سازه های پارچه­ ای نه تنها اهمیت خود را از دست نداده، بلکه همراه شدن دو ویژگی زیبایی و لطافت در کنار کاربری این نوع سازه ها موجب رونق روزافزون استفاده از آن ها شده است.

اولین سازه غشایی در واپسین سال­ های قرن نوزدهم ساخته شد و دستیابی به روش­ های مختلف محاسباتی در قرن بیستم، باعث شد اصول ساخت و طراحی این سازه­ ها به عنوان شاخه­ ای از رشته معماری شناخته شود. با پیشرفت علم، تکنولوژی ساخت پارچه و اتصالات آن ارتقا پیدا کرد و مطرح شدن سازه­ های سبک به عنوان یک ضرورت درمعماری روز، استفاده از این نوع سازه­ ها را بیش از گذشته در دنیا رواج داد.

ایران نیز پیشینه­ ای بسیار غنی در زمینه سازه­ های پارچه ­ای دارد و آثار آن هنوز در میان عشایر و  کوچ­ نشینان دیده می­شود. اما با وجود قدمت تاریخی و گسترش استفاده از این شیوه در دنیا، اهمیت و جایگاه سازه­ های پارچه­ ای در ایران آنچنان که باید شناخته شده نیست.

در راستای فرهنگ سازی استفاده از این نوع سازه­ ها و ارتقای دانش تخصصی در این حرفه، شرکت سازه­ های پارچه­ ای دیبا با هدف اشاعه و توسعه سازه های پارچه­ ای در معماری ایران شروع به کار کرد و به این ترتیب اولین مجموعه تخصصی در زمینه سازه­ های پارچه ای درسال 1384 در تهران تأسیس شد.

loading